Sierpień to miesiąc w którym dokonuje się wymiana pszczół starych (letnich) na nowe pokolenie, szczególnie dobrze przygotowane do zimowania.

Trzeba, więc zadbać o intensywny wychów czerwiu w rodzinach. Jeśli przegląd i ułożenie gniazd nie zostały dotychczas wykonane, należy to  zrobić na początku sierpnia. Tam, gdzie nie ma pożytku powinno się kontynuować stymulacyjne podkarmianie rodzin. W przypadku niedoboru pokarmu białkowego trzeba go uzupełnić, wstawiając do gniazd plastry z pierzgą z zapasów uzyskanych w czerwcu, lub podawać rodzinom ciasto zagniecione z obnóży pyłkowych i miodu.

Po 15 VIII układa się ostatecznie gniazda. Zabiera się wówczas resztę nieodpowiednich do zimowania plastrów (bardzo ciemne, wadliwie odbudowane, uszkodzone, bardzo jasne). W trakcie przeglądu wycenia się możliwie dokładnie zapasy, aby określić ilość cukru potrzebną do dokarmiania rodzin na zimę. Rodziny słabe łączymy, a wielkość gniazd dostosowujemy do siły rodziny. W ulach wielokorpusowych rodziny powinny zimować na, 2 korpusach. Jeśli jednak są to ule o dużej ramce, nie zawsze rodziny są tak silne, aby w pełni je wykorzystywały. Należy wówczas zmniejszyć gniazda, zakładając z boku maty.

W pasiekach na koniczynie czerwonej lub spadzi przy intensywnym pożytku zwracamy uwagę na wielkość gniazd. Zdarza się często, że pszczoły silnie ograniczają matkę w czerwieniu zalewają miodem plastry gniazdowe. Aby do tego nie dopuścić należy do środka gniazd wstawiać, co kilka dni plastry odpowiednie do czerwienia. Przy przedłużającym się pożytku wrzosowym i spadziowym często konieczne jest pewne opóźnienie przygotowania rodzin do zimowania, jednak nie przekraczając daty 10-15 IX. Miód spadziowy odwirowujemy możliwie dokładnie, gdyż nie nadaje się do zimowli.

Dokarmianie pszczół na zimę należy rozpocząć ok. 25 VIII. Do przerobu syropu wykorzystuje się wówczas pszczoły stare, a oszczędza się młode. Dokarmianie rodzin dużymi dawkami syropu ogranicza czerwienie matki, co jest korzystne. Pszczoły z późnego czerwiu zawsze, bowiem zdążą przygotować się do zimowania i szybko giną na jego początku. Do dokarmiania zimowego stosuje się gęsty syrop o proporcji 3 kg    cukru na 2 litry wody. Podaje się go 2-3 1 co 2 dni. W dużych pasiekach dawki syropu mogą być większe do 6 l, oszczędza to pasiecznikowi wiele czasu. Pasiekę najlepiej dokarmiać jest wieczorem, aby nie wywoływać rabunku.

Wielkość zapasów na zimę zależy od siły rodziny. Oblicza się go według liczby ramek, obsiadanych przez rodzinę i w zależności od typu ula. Na 1 ramkę dadanowską powinno przypadać ok. 1,8 kg zapasu, na wielkopolską ok. 1,5 kg. Rodziny silne mogą mieć nieco mniej zapasu na każdej ramce, słabsze więcej. Silne będą jednak miały zapas większy, gdyż więcej ramek jest w ich gnieździe.